ΟΜΑΣΚ ΣΤΡΥΜΟΝΙΚΟΥ ΚΟΛΠΟΥ: Εκδρομή Βελβεντό Κοζάνης Κυριακή 6 Μαρτίου

vlv

vlv
O OMΑΣΚ ΣΤΡΥΜΟΝΙΚΟΥ ΚΟΛΠΟΥ ΕΝΗΜΕΡΩΝΕΙ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ: ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 6 ΜΑΡΤΙΟΥ Ο ΣΥΛΟΓΟΣ ΔΙΟΡΓΑΝΩΝΕΙ ΕΚΔΡΟΜΗ  ΣΤΟ ΒΕΛΒΕΝΤΟ ΚΟΖΑΝΗΣ

 

 

 

ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΒΟΛΤΑ, ΓΙΑ ΚΑΦΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΑΣΑ ΠΑΡΕΟΥΛΑ ΟΛΟΙ ΜΑΣ

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: ΤΗΛ. 6974935631 ΔΗΜΗΤΡΗΣ

 

om

om

 

Το Βελβεντό βρίσκεται 33 χιλ. βορειοανατολικά της Κοζάνης, στους πρόποδες των Πιερίων, κτισμένο σε υψόμετρο 450 μέτρων. Είναι Δημοτική Περιφέρεια του δήμου Σερβίων-Βελβεντού που περιλαμβάνει και τους ορεινούς οικισμούς Παλιγράτσανου, Καταφυγίου, Αγίας Κυριακής και Πολύφυτου. Τα αξιόλογα μνημεία ελληνιστικών, ρωμαϊκών και βυζαντινών χρόνων μαρτυρούν οτι η κατοίκηση της περιοχής είναι συνεχής και χάνεται στο βάθος του χρόνου.

Από τον 16ο αιώνα το Βελβεντό αναπτύσσεται σε μια ακμάζουσα κωμόπολη. Το 1773 το Οικουμενικό Πατριαρχείο ιδρύει ελληνική σχολή και η λειτουργία του είναι συνεχής μέχρι το 1912. Από το 1815 λειτούργησε η δανειστική βιβλιοθήκη Βελβεντού.

Στο διάστημα 1767-1773 επισκέπτεται το Βελβεντό ο Κοσμάς ο Αιτωλός.

Από το Βελβεντό κατάγονται εξέχουσες προσωπικότητες, όπως ο Σταμάτης Κλεάνθης, αρχιτέκτονας, που εκπόνησε το πρώτο πολεοδομικό σχέδιο της Αθήνας, ο παιδαγωγός Χαρίσιος Παπαμάρκος, ενώ από το χωριό Καταφύγι κατάγεται ο Γεώργιος Ζορμπάς γνωστός από το μυθιστόρημα «Ο βίος και η πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά» του Νίκου Καζαντζάκη.

Στην περιοχή υπάρχουν περίπου 80 εκκλησιές κάποιες από τις οποίες αποτελούν λαμπρά βυζαντινά και μεταβυζαντινά μνημεία, όπως ο Άγιος Μηνάς(13ος αιώνας), ο Άγιος Νικόλαος (16ος αιώνας), η Κοίμηση της Θεοτόκου (1804), ο Άγιος Δημήτριος (14ος αιώνας), ο Προφήτης Ηλίας (1549), η μονή της Αγίας Τριάδας (15ος αιώνας).

Η λειτουργία μακρόβιων και καλά οργανωμένων αγροτικών συνεταιρισμών βοηθάει στη δημιουργία προϊόντων υψηλής ποιότητας που διατίθενται στην ελληνική και ευρωπαϊκή αγορά.
 

                                                                           Ονομασία

Για το όνομα της πόλης έχει διατυπωθεί η άποψη ότι προέρχεται είτε από το λατινικό Beneventum είτε από τις αρχαίες Ούαλλες, πόλη που αναφέρει ο Πτολεμαίος. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, η ονομασία του οικισμού σχετίζεται με την αρχαία θρακική θεότητα Βενδώ. Λείψανα αρχαίου οικισμού έχουν εντοπιστεί στο ύψωμα «Παλιόχωρα», που βρίσκεται μερικά χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Βελβεντού.

                                                    


            

Ιστορικά στοιχεία

Σύμφωνα με την παράδοση, οι πρώτοι κάτοικοι του Βελβεντού ήταν Λατίνοι έποικοι ή στρατιώτες που κατάγονταν από την πόλη Μπενεβέντο της Καμπανίας. Κατά τον Μεσαίωνα η πόλη αναφέρεται αποσπασματικά ενώ κατά τον 14ο αιώνα δεν αποτελούσε σημαντικό οικισμό. Τον 15ο και 16ο αιώνα γνώρισε ανάπτυξη όμως κατά τις αρχές του 18ου αιώνα ο πληθυσμός του καταπιεζόταν από τις αυθαιρεσίες του βοεβόδα Μουσταφά των Σερβίων με αποτέλεσμα να προκληθεί η επέμβαση του σουλτάνου.

Το διάστημα μεταξύ των ετών 1763 και 1773 επισκέφτηκε το Βελβεντό ο Κοσμάς ο Αιτωλός ενώ το 1774 μετά από αίτημα των ντόπιων προκρίτων και του επισκόπου Κοζάνης προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο, δημιουργήθηκε η πρώτη σχολή στον οικισμό με πρώτο δάσκαλο τον πρώην διευθυντή της ελληνικής σχολής Θεσσαλονίκης, Ιωνά Σπερμιώτη. Γύρω στα 1815, σύμφωνα με τον Πουκεβίλ, το Βελβεντό διέθετε 428 σπίτια αλλά και μια μεγάλη βιβλιοθήκη, όμως τον επόμενο χρόνο η πόλη χτυπήθηκε από επιδημία ενώ η σχολή του Βελβεντού θα παραμείνει κλειστή από το 1819 μέχρι το 1828. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821 η πόλη αλλά κυρίως οι γειτονικές της περιοχές λεηλατήθηκαν από τα οθωμανικά στρατεύματα του Λουμπούτ. Το 1854 το Βελβεντό χτυπήθηκε εκ νέου από επιδημία. Αρκετοί κάτοικοι του οικισμού συμμετείχαν ενεργά στον Μακεδονικό Αγώνα είτε ως μέλη τοπικών επιτροπών είτε ως αντάρτες στα ένοπλα ελληνικά τμήματα ενώ σημαντική ήταν και η οικονομική ενίσχυση που δόθηκε από τους Βελβεντινούς της Αθήνας.
Το Βελβεντό απελευθερώθηκε στις 
11 Οκτωβρίου του 1912
 όταν αποσπάσματα της I Μεραρχίας εισήλθαν στην πόλη. Λίγες μέρες νωρίτερα, μεγάλο κομμάτι του οθωμανικού πληθυσμού του Βελβεντού ( πλην δέκα οικογενειών που πρόλαβαν να καταφύγουν στους Έλληνες συγχωριανούς τους ) σφαγιάστηκε εντός του τζαμιού της πόλης από άτακτους των γειτονικών περιοχών.

Το 1924, στο πλαίσιο της ανταλλαγής πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας αποχώρησαν από το Βελβεντό περίπου δέκα μουσουλμανικές οικογένειες και στη θέση τους εγκαταστάθηκαν έξι προσφυγικές. Το 1929 πραγματοποιήθηκε ο ηλεκτροφωτισμός του Βελβεντού.
Κατά τον πόλεμο του 1940-41 σκοτώθηκαν πέντε κάτοικοι του Βελβεντού όντες οπλίτες των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων ενώ κατά τη διάρκεια της Κατοχής και του Εμφυλίου Πολέμου που ακολούθησε έχασαν τις ζωές τους πάνω από 110 κάτοικοι της κωμόπολης.

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΝΕΑ