iragr

iragr
Όλοι έχουμε ακούσει –και ίσως υιοθετήσει- τον περίφημο αφορισμό του Γερμανού φιλόσοφου Φρίντριχ Νίτσε, πως «ό,τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό». Πόση είναι όμως η απόσταση από μία φιλοσοφική ρήση μέχρι την πραγματικότητα;

 

Και μάλιστα στην συγκεκριμένη περίπτωση πόση είναι η απόσταση από τα ''εύκολα αυτά λόγια'' μέχρι την σκληρή καθημερινότητα που αντιμετωπίζει ένα αθλητικό σωματείο σε ένα από τα μικρότερα χωριά της περιοχής μας, όπως ο Ηρακλής Μοδίου;

Δεν είναι εύκολο πράγμα να κρατάς μια ομάδα ζωντανή τα χρόνια αυτά. Ιδιαίτερα τα χρόνια αυτά που η κρίση έχει κλείσει πόρτες χορηγών και συμπαράστασης από κάθε μεριά.

Μεγάλο ζόρι να παλεύεις να πληρώνεις διαιτησίες, μετακινήσεις, ρουχισμό, έξοδα τραυματισμών και ένα σωρό άλλα έξοδα που προκύπτουν στη διάρκεια ενός πρωταθλήματος...

Ακόμα μεγαλύτερο ζόρι να μην έρχεται και μια ρημάδα νίκη να σε κάνει να χαμογελάσεις λιγάκι και να πεις ... χαλάλι ρε γαμώτο!

Πίκρα στην πίκρα το ποτήρι γεμίζει και δεν κατεβαίνει με τίποτα κάτω...

Ο Ηρακλής έχει μονάχα μια ισοπαλία μέχρι τώρα στο πρωτάθλημα και όλοι ψάχνουν ένα νικηφόρο αποτέλεσμα, ένα χαμόγελο, τη λύτρωση!

Εδώ ακριβώς είναι που πρέπει η ομάδα με τα νεά παιδιά της και οι άνθρωποι που μοχθούν στο συμβούλιο να μείνουν όρθιοι!

Εδώ είναι που πρέπει ότι δεν τους σκοτώνει να τους κάνει πιο δυνατούς.

 

iragrk

iragrk

 

 Παρακολούθησα την Κυριακή που μας πέρασε το παιχνίδι Ηρακλής Μοδίου - Δόξα Γερακαρούς μέσα στο Μόδι.

Μαγική εικόνα το τελικό 1-2. Άδικο αποτέλεσμα και ένας Ηρακλής που έχασε ένα τσουβάλι ευκαιρίες να πετύχει όχι μόνο την πρώτη του φετινή νίκη, αλλά έναν τεράστιο θρίαμβο.

Μα θα μου πει κάποιος, αφού δεν μπορεί να τα βάλει καλά να πάθει.

Δεν μπορώ να πω ότι θα είναι τελείως άδικη η άποψη αυτή. Έτσι είναι το ποδόσφαιρο.

Όμως κάτι υπάρχει που κάνει την διαφορά. Και αυτό είναι η δίψα του Ηρακλή να φωνάξει δυνατά ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΕΓΩ ΕΔΩ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΔΥΝΑΤΟΣ!

Για πρώτη φορά φέτος ο Ηρακλής έπαιξε τόσο ομαδικά, τόσο παθιασμένα, τόσο δυναμικά και τόσο αποφασισμένος που η μοίρα δεν έπρεπε να σταθεί τόσο άδικη μαζί του!

Η ομάδα που οργανώθηκε σχεδόν ''με αίμα και πόνο θυσίας'' την τελευταία μέρα των δηλώσεων συμμετοχής στο πρωτάθλημα, σταδιακά δένει και δεν θα αργήσει η μέρα που θα κάνει μεγάλες ζημιές σε αντιπάλους.

Έχω την εντύπωση πως της αξίζει κάτι τέτοιο. Τα παιδιά του Μοδίου κάνουν τιάνια προσπάθεια να κρατήσουν την ομάδα τους όρθια και τους αξίζει κάθε χαρά.

Αν αναλογιστεί μάλιστα ο καθένας μας πως πέρυσι τέτοι καιρό η ομάδα αυτή δεν υπήρχε καν στον ποδοσφαιρικό χάρτη (μετά την οδυνηρή διακοπή λειτουργίας της...) τότε η προσπάθεια τους αυτή λαμβάνει διαστάσεις έπους!

Γιατί είναι πραγματικά επικό αποτέλεσμα να διατηρείς μια ομάδα με νεαρά φυντανάκια, με αξιοπρέπεια και με ελάχιστες οικονομικές δυνάμεις τα χρόνια αυτά!!!

Το πλήρωμα του χρόνου θα φέρει χαρές και νίκες στο Μόδι.

Μεχρι τότε χρειάζεται υπομονή, πίστη και προσπάθεια...

Κυρίως χρειάζεται οι άνθρωποι του συλλόγου να γίνονται πιο δυνατοί από κάθε αναποδιά.

Γιατί τα είπαμε και πριν...

Ο Ήρα είναι πολύ σκληρός για να πεθάνει και ότι δεν τον σκοτώνει τον κάνει ακόμα πιο δυνατό!

Έχει πολλά να δώσει στο μέλλον η ομάδα αυτή με τα ταλεντάκια που την πλαισιώνουν.

Έχει μεγάλη ιστορία πίσω της, έχει μέλλον μπροστά της και παιδιά στο συμβούλιο που δίνουν την ψυχή τους για την ομάδα και το χωριό!

Καλή συνέχεια και πολλές χαρές παιδιά!!!

 

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΝΕΑ