Να τις γυρέψεις τις στιγμές εκείνες. Στου Καρακάση όπως παλιά...

stgm

stgm
Από νωρίς με το που έκλεινε το σχολείο, οι παιδαράδες βγάζανε τα ηχεία από το δωματιάκι του Μιχάλη του Λίλη και η πλατειούλα εκεί στου Καρακάση τραντάζονταν...

 

Γιεγιέδικα τα λέγανε οι μεγαλύτεροι και οι θειές από τα γύρω σπίτια να ξεφωνίζουνε... Κλείστε το. Κλείστε το ρημάδι...

Μα που να κλείσει το πικ - απ. Ολόκληρο το χρόνο παλικάρια και κοπελιές περίμεναν να πάνε την Τσικνοπέμπτη στο γλέντι αυτό.

Και οι μανάδες με τους πατεράδες μας από κοντά και εκείνοι Καλαμπούρια, γέλια, μάσκες έτσι στα πρόχειρα (που χαρτζηλίκι και jubo τότε...), ρετσίνα μπόλικη για τους μερακλήδες, χορός μέχρι τα ξημερώματα και χαρά. Χαρά ρε παιδάκι μου, πως να στο πω. Ο κόσμος γέλαγε. Έβλεπε ο ένας τον άλλο, τον αγκάλιαζε και χαίρονταν. Άλλα χρόνια, αγνά χρόνια! 

Ήταν εκείνες οι στιγμές στο Σταυρό που έμειναν για πάντα αξέχαστες...

Όλος ο Σταυρός εκεί!

Μέσα στη δεακετία του ΄80 έφερναν και ορχήστρες και γίνονταν το έλα να δεις. Θυμάμαι κάποια φορά έφεραν τη Νίτσα Τσίτρα, αλλά σαν εκείνη τη φορά που πήρε το μικρόφωνο και τραγούδησε ο Αλέκος ο Τσουραλάκης δεν υπήρξε άλλη!

Μικροί μεγάλοι εκεί και η πλατειούλα ολοένα να γεμίζει όσο ζύγωνε το βράδυ και να αλλάζει χρώματα από τα καρναβαλάκια που ερχόντουσαν και πετούσαν σερμπαντίνες και κομφετί. Τα πηγαδάκια των μεγάλων ήταν σαν τα μανιτάρια τριγύρω και ανάμεσα τους να τρέχουν μπόμπιρες. 

Η νεολαία όμως ήταν καρφωμένη στο παραθυράκι απ΄ όπου ακούγονταν οι ρυθμοί του σέικ, του  ροκ εντ ρολ (του τότε!) η γιάνκα, οι abba, οι boney m, μέχρι και τανγκό έπαιζαν οι αθεόφοβοι...

Στο πικ - απ έμπαιναν και συρτά, βαριές ζεμπεκιές του Καζαντζίδη, Μακεδονίτικα και Μικρασιάτικα που φούντωναν το κέφι.

Η πλατειούλα γίνονταν μια σβούρα θαρείς που κατάπινε τα πάντα μέσα σε ανθρώπινους κύκλους που χόρευαν. Όλοι χόρευαν!

Άντε κανένας μόρτης να ξεστράτιζε λίγο για να πετάξει καμιά κροτίδα, αλλά και πάλι έμπαινε στον κύκλο. Πιτσιρίκια εμείς χαζεύαμε και δε χορταίναμε να κάνουμε σχέδια για πλάκες στους θειούς, στις γιαγιάδες, σε όλους. Εκείνους που χάναμε τελείως μέχρι να έρθει και η δική μας σειρά με τα χρόνια, ήταν τα ζευγαράκια που ξέκλεβαν λίγο χρόνο απ΄ τη βραδιά για να ανταμώσουν στα γύρω σοκάκια στα Κατιρλιώτικα.

 Αξέχαστες στιγμές....!!!

Τα χρόνια πέρασαν ο Σταυρός έγινε πόλη... Η πλατειούλα και η Τσικνοπέμπτη της ξεχάστηκε...

 

krnv

krnv

Κι αν με τα χρόνια χάθηκαν μέσα στην παραζάλη της μεταμόρφωσης του χωριού μας σε ρυθμούς απρόσωπης μεγαλούπολης, να τις γυρέψεις Σταυρέ μου τις στιγμές εκείνες. Στου Καρακάση, όπως παλιά !!!

Να τις γυρέψεις, να τις ξαναζήσεις και να τις φυλάξεις κληρονομιά για τις γενιές τις μελούμενες!!!

Και φέτος αυτή την Τσικνοπέμπτη 12 Φεβρουαρίου δίνεται μια μοναδική ευκαιρία σε όλους μας να τις θυμηθούμε οι μεγαλύτεροι και να τις γνωρίσουν  (όσο γίνεται...) οι μικρότεροι!

 

* Ένα μεγάλο Εύγε μέσα από την καρδιά μου στον Νάσο Κωνσταντινάκη και τον Χρήστο Γκολιδάκη που αναβιώνουν το έθιμο αυτό στο μέρος που συνδέει την ιστορική μνήμη του παλιού και του σύγχρονου Σταυρού μας

Τσολάκης Βασίλης

 

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΝΕΑ