Στο μεσιανό κατάρτι του Αριστοτέλη ο Γιάννης Ρούσσος. Respect στον ψηλό μας !!!

rousos

rousos
Κι αν δεν μπορείς να κρεμάσεις έναν παλίκαρο δυό μέτρα μπόι, κρεμάς στο μεσιανό κατάρτι σου τη φανέλα που τίμησε και τιμάει τριάντα χρόνια τώρα. Και αυτό τα λέει όλα για την προσφορά του Γιάννη Ρούσσου στον Αριστοτέλη και στην καθιέρωση του μπάσκετ στην περιοχή μας 

 

Πολύ πριν γίνουν ευρύτερα γνωστοί (δυστυχώς όπως έγιναν βέβαια...) οι δίδυμοι πύργοι της Νέα Υόρκης, στον  Σταυρό και στην ευρύτερη περιοχή γύρω απ΄ αυτόν, ήταν ήδη γνωστοί οι δίδυμοι πύργοι του Αριστοτέλη στο Μπάσκετ... 

Ο Γιάννης ο Ρούσσος και ο Τάσος ο Μαστροδημήτρης!

Δίμετρα και βάλε παλικάρια που όρθωναν το ανάστημα τους μπροστά στη ρακέτα του Αριστοτέλη Σταυρού και έσκιαζαν όποιον πήγαινε να βάλει καλάθι...

Και μόλις άπλωναν τα κανιά τους στο ανοιχτό γηπεδάκι, κάτω από το παλιό δημαρχείο του Σταυρού, σκεπάζονταν ο ήλιος. Γιατί περιμέναμε.. τον ήλιο για να παίξουμε!

Ήταν δύσκολα χρόνια εκείνα φίλε μου... Λίγο μετά από την τρέλα για το μπάσκετ που είχε κολλήσει η Ελλάδα από την παρέα του Γκάλη του Γιαννάκη και το χρυσό που είχαν φέρει στους Έλληνες.

Κάπου εκεί στα 1988- 89 στο Σταυρό... Ο Αριστοτέλης μόλις που είχε γεννηθεί και έκανε τα πρώτα του βήματα σε ένα γήπεδο που γέμιζε νερά όταν έβρεχε (και έβρεχε πολύ ρε γαμώτο...), χωρίς αποδυτήρια (ας είναι καλά η καφετέρια του Θωμα Γιόκοτου που μας την έδινε να αλλάζουν τα παιδιά), χωρίς γραμματεία, χωρίς χρονόμετρα, χωρίς φανέλες καλά - καλά, χωρίς προπονητές στην αρχή, χωρίς γραμμές και ρακέτες που για να τις βάψουμε μας έβγαινε η ψυχή.

Με βερμούδες και με κομένα στα μανίκια φανελάκια, γύρω από τα δύο εκείνα καλάθια στην αρχή κάποια παιδιά μαζεύονταν εκεί και να πάνω - κάτω η πορτοκαλί μπάλλα, να οι σφαλιάρες για τάπες, να το να αράζουνε κάτω απ΄ τα καλάθια όσο ήθελε ο καθένας, να οι καυγάδες για το αν ήτανε φάουλ ή όχι η φάση, να το καλαμπούρι και τα στοιχήματα .... να η πρώτη μαγιά που ζυμώθηκε ο Αριστοτέλης !!!

Ήρθαν και τα μυθικά εκείνα Τουρνουά Μπάσκετ στο γηπεδάκι και το μπάσκετ ρίζωσε για τα καλά.

Ακολούθησε η επίσημη συμμετοχή στα πρωταθλήματα της ΕΚΑΣΘ, ήρθε και το κλειστό μετά από χρόνια και ο Αριστοτέλης απογειώθηκε!

Μα πάντα το μπάσκετ στο Σταυρό πρέπει να θυμάται με σεβασμό εκείνα τα πρώτα παιδιά του:

Ο πρωτος αρχηγός μας ο Διαμαντής Σίμογλου, ο αδάμαστος Τασάρας Μαστροδημήτρης, ο Βασίλης Δογιάμας, ο ζογκλέρ Κυριαζής Κυριαζίδης, ο ''Κούκοτς'' Σταυρής  Μπακατζάς, οι μικρούληδες τότε Θανάσης Μακίδης, Άγγελος Γκεμετζής, Διαμαντούλης Λιάμας, Στράτος Αλεξινάκης  και Παναγιώτης Ντάρος, ο Μπουμπουνάκης ο Γιώργης, ο Άκης Στιβαστάρης, ο Γιώργος Βορδός και άλλα παιδιά στη συνέχεια που εντάσοταν σταδιακά στην οικογένεια του μπάσκετ.

Όλοι τους ψυχάρες και μαχητές. Παίζανε τα καλοκαίρια με τους Σέρβους τουρίστες και γίνονταν Ομηρικές μάχες. Οι Σέρβοι στο μπάσκετ είναι καθηγητές... Τα παιδιά αυτά κατάφεραν και κράτησαν την ομάδα ζωντανή στα πρώτα της βήματα, στα πρώτα χοντρά ζόρια!!! 

Τα ψηλότερα από εκείνα παιδιά συγκέντρωναν τα βλέμματα πάντοτε. Στο μπάσκετ είναι ευλογία να είσαι ψηλός. Μα δεν φτάνει μόνο αυτό. Θέλει και ψυχή το πράμα φίλε μου.

Και ειδικά τα χρόνια εκείνα που έπαιζες στο τσιμέντο και έτρωγες ''πολύ ξύλο'' και δεν υπήρχε ούτε γιατρός, ούτε οινόπνευμα να σου βάλουμε που λέει ο λόγος, ήθελε πολύ ψυχή!

Κάποια παιδιά την είχαν, την κατέθεσαν μαζί με τον ιδρώτα τους και την χάρισαν στον Αριστοτέλη για μια ζωή.

 

rousv

rousv

Ένα τέτοιο παιδί ήταν και ο Γιάννης ο Ρούσσος !!!

Αυτό το παιδί και την προσφορά του επί εικοσιεπτά ολόκληρα χρόνια κοντά στην ομάδα, τίμησε με τον καλύτερο τρόπο αποσύροντας και κρεμάζοντας την φανέλα του στο κλειστό γήπεδο, ο Αριστοτέλης Σταυρού!!!

Μια μεγάλη στιγμή για τον Γιάννη Ρούσσο και ασφαλώς μια τεράστια πράξη του Δ/Σ του Αριστοτέλη Σταυρού και των κ.κ. Α. Γκεμετζή και Θ. Σαββίδη οι οποίοι ήταν οι εμπνευστές της!

Θα μπορούσα ώρες ατέλειωτες να γράφω για όλα τα παιδιά εκείνα της πρώτης φουρνιάς του Αριστοτέλη και ειδικά για τον ''κρεμασμένο'' πλέον ψηλέα μας...

Ψυχάρα που δεν δίσταζε να παίξει ακόμα και όταν οι πόνοι στη μέση του τον γονάτιζαν. Πόσες και πόσες φορές δεν έσφιξε τα δόντια; Χρόνια ολόκληρα δίπλα στην ομάδα και στα πιο μικρά παιδιά που ακολούθησαν αυτούς τους πρωτεργάτες!

Νομίζω όμως πως τα περισσότερα, τα ουσιαστικότερα και τα πιο τιμητικά λόγια προς το πρόσωπο του και προς όλα εκείνα τα πρώτα παιδιά, τα λέει η ενέργεια του συλλόγου που τον τίμησε με αυτή την ύψιστη τιμή στην κοπή της πίτας του σωματείου την Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2105!

Και σταδιακά θα ακολουθήσουν και άλλες παρόμοιες ενέργειες για όλους όσους έχουν προσφέρει στον Αριστοτέλη Σταυρού από διάφορα πόστα. 

Αυτό το τόνισε ο πρόεδρος  Άγγελος Γκεμετζής και άλλωστε η βράβευση του Γιάννη δεν ήταν η μόνη στην κοπή της πίτας, αλλά αυτά θα τα δημοσιεύσουμε σε άλλα ρεπορτάζ.

 

rousg

rousg

 

Η αγκαλιά του Θοδωρή Σαββίδη που μέσα της μπήκε την στιγμή της βράβευσης του ο Γιάννης Ρούσσος είναι μια αγκαλιά ολόκληρου του σημερινού Αριστοτέλη Σταυρού όχι μόνο προς το πρόσωπο του Γιάννη, αλλά και προς όλα εκείνα τα πρώτα παιδιά και τους μεγάλους εργάτες της ομάδας που ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια για να προσφέρουν την ψυχή τους στην ιστορία του συλλόγου.

Και είναι μεγάλη αγκαλιά. Αγκαλιά σεβασμού και εκτίμησς!

Και το κρέμασμα της φανέλας του στο κλειστό του Σταυρού θα υπάρχει πάντα εκεί για να θυμίζει στα νεότερα παιδιά ότι ο Αριστοτέλης είναι ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΤΙΜΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ!!!

Τσολάκης Βασίλης

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(3 ψήφοι)

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΝΕΑ